برگزاري 3 همايش همزمان در باره جامعه مجازي در ايران

اين روزها شاهد برگزاري همزمان 3 همايش همزمان در باره جامعه مجازي ايران هستيم
اولي همايش فضاي تعاملي جهاني محلي ؛ نهادهاي مجازي است كه توسط دانشگاه تهران برگزار شده و در آن حداقل 10 استاد ارتباطات و جامعه شناسي در باره ابعاد مختلف اين پديده مقاله ارايه داده اند ، دومي همايش و جشنواره توسعه جامعه مجازي ايران است كه توسط بخش خصوصي و در تالار بزرگ كشور برگزار شده و دهها نهاد و سازمان در آن مشاركت دارند و سومي همايش يا نشستي در دانشگاه علامه طباطبايي است كه موضوع آن شركت‌هاي ارائه دهنده خدمات اينترنت (ISPها) و توسعه فضاي مجازي در ايران است
از موضوع نابساماني و ناهماهنگي در برگزاري چنين همايش هايي كه بگذريم يك سوال اساسي مطرح مي شود و آن اين است كه به راستي جامعه مجازي چيست ؟ و چرا نهادها و دانشگاههاي مختلف در ايران به فكر افتاده اند كه يكباره در اين زمينه كنفرانس و همايش و سمينار برگزار كنند؟ اين همايش ها چه تاثيري بر رشد فناوري اطلاعات و ارتباطات در ايران خواهد داشت ؟ و چگونه مي توان مباحث مربوط به جامعه مجازي را به صورت كاربردي و عملياتي پياده كرد و آن را به ميان مردم برد ؟
واقعيت اين است كه در همايش هايي با عنوان جامعه مجازي همه نوع آدم با هر نوع تخصصي ، شركت كرده و هر كس در باره اينترنت ، فناوري اطلاعات ، شبكه ، و سيستم هاي كامپيوتري اطلاعاتي دارد همان را به عنوان بخشي از موضوعات مرتبط با جامعه مجازي به مخاطبان ارايه مي دهد
امروز براي هر پديده يا موضوعي در عالم واقعي يك معادل الكترونيك هم ايجاد شده است ، اين معادل يا نسخه دوم با پيشوندهايي نظير E يا Cyber يا Virtual يا مجازي يا ديجيتال يا الكترونيك يا اينترنتي به عنوان نسخه جديد همان پديده شناخته مي شود در اين مورد مي توان به آموزش الكترونيك ، تجارت الكترونيك ، دانشگاه مجازي ، كنكور اينترنتي ، كسب و كار الكترونيكي ، امضاي ديجيتالي ، روزنامه نگاري الكترونيك ، دولت الكترونيك ، بانكداري الكترونيك و دهها نمونه ديگر اشاره كرد
اما حقيقت اين است كه همه موارد فوق به پياده سازي تكنولوژي ها ، كسب و كارها و گردش امور بر بستر فناوري اطلاعات و ارتباطات اطلاق مي شود ، بر اين اساس دولت الكترونيك كه آرمان يك جامعه مجازي است به معناي ارايه تمام خدمات دولت و تعامل با شهروندان از طريق شبكه هاي الكترونيك مي باشد . در چنين فرآيندي جامعه مجازي عبارت از جامعه اي است كه گردش كار ها در آن از طريق شبكه ها ، كارت هاي هوشمند ، سيستم هاي الكترونيك و ابزار مبتني بر اينترنت و اينترانت صورت مي گيرد ، اينكه آيا رفتن به سمت جامعه مجازي يك انتخاب براي ما محسوب مي شود يا يك ضرورت ، سوالي است كه اهيمت كانوني دارد . تجربه نشان مي دهد كه ظرفيتهاي سيستم هاي دنياي واقعي و بوروكراتيك در بسياري از بخش ها پر شده و در برخي موارد عملا اين سيستم ها ناكارآمد شده اند و چاره اي جز رويكرد شبكه اي يا مجازي به آن نيست ، سيستم بانكداري فعلي نمونه قابل لمسي از اين موضوع است ، از سوي ديگر برخي از آفتها و بحرانهاي اجتماعي نظير آلودگي محيط زيست ، ترافيك ، ناكارامدي سيستم اداري و پيچيده شدن فرآيندهاي كاغذ محور در كشور ، ضرورت رويكرد به سمت جامعه مجازي را آشكار مي كند
هيات وزيران با درك درست از چنين مشكلاتي اخيرا وزارت ارتباطات و فناروي اطلاعات را ملزم كرد تا را هكارهاي كاهش ترافيك از طريق اينترنت در تهران را بررسي و به دولت ارايه دهد
تازه ترين موضوعي كه افكار عمومي و وزارت كشور درگير ان بودند مساله راي گيري و شمارش آرا بود كه نشان دهنده يك نوع نابساماني در سيستم راي گيري محسوب مي شود ، در شرايطي كه در اكثر كشورهاي توسعه يافته انتخابات الكترونيكي امري رايج و پذيرفته است ، در ايران هنوز بر سر شمارش رايانه اي يا دستي آرا بحث و كشمكش بين مجريان و ناظران انتخابات وجود داشت
در نهايت بايد به اين نكته اشاره كرد كه فناوري اطلاعات محور توسعه در جوامع كنوني به شمار مي رود ، آن طور كه نظريه پردازاني همچون الوين تافلر و امانوئل كاستلز گفته اند عصر كنوني عصر اطلاعات است و حركت توسعه يافتگي جوامع از كشاورزي و صنعتي و فرا صنعتي به سمت جامعه اطلاعاتي در حال حركت است ، در ايران نيز برنامه توسعه پنجم توسعه اقتصادي و فرهنگي كشور بر پايه جامعه دانايي محور كه تعبير ديگري از جامعه اطلاعاتي Information Society است طراحي و استوار شده است به همين خاطر برگزاري همايش هايي در باره جامعه مجازي ايران مي تواند به نوعي براي افكار عمومي و بخش هاي مختلف جامعه آمادگي و مباحثه ايجاد كند ، از يا دنبايد برد كه يكي از مهمترين ابعاد جامعه مجازي ، زمينه سازي فرهنگي و بستر سازي هاي اجتماعي در كشور است