«هاستينگ ايراني» مسئله اين است

اشکال، حمله، هک، ترمينيت، مسدود کردن، بلوک کردن، داون شدن، اسمش را هرچه که بگذاريم، فرقي نمي‌کند. سايتهاي ايراني هر از چند گاهي توسط يک يا چند شرکت آمريکايي غيرقابل دسترس مي‌شوند، ماجراي شرکت The planet آمريکايي که سال گذشته سرورهاي ايسنا را مسدود کرد و متعاقب آن انسداد سايتهايي که از شرکت قاصدک‌هاست گرفته بودند، هنوز از ياد نرفته است.

هاست چيست؟
براي راه‌اندازي هر سايت اينترنتي، 3 چيز لازم است: دامين، هاست، ديزاين، اولي همان نام سايت يا دامنه است که تحت مقررات ICANN اين نام اخذ مي‌شود، علت تمرکز ثبت دامنه‌ها در ايکان خيلي روشن است، هيچ نام يا آدرس سايتي نبايد در اينترنت تکراري باشد. حتي پسوندهاي ملي مثل ir نيز بايد در ايکان ثبت شوند منتهي ثبت ملي آنها تحت نظارت يک سازمان تخصصي داخلي است.
هاست يا فضا، ميزان فضايي است که يک سايت در يک سرور پرقدرت متصل به بک بون اينترنت براي خود به مدت معين اجاره مي‌کند، هاست را معمولا براساس مگابايت مي‌سنجند، بک بون، همان ستون فقرات اصلي اينترنت است و يک سرور هاستينگ براي ترانسفر ديتا يا همان انتقال اطلاعات در حجم بالا و پاسخگويي مداوم به مراجعان سايت بايد از قابليتهاي بالايي برخوردار باشد. چون ستون فقرات اينترنت در آمريکا قرار دارد، ارزان‌ترين و قوي‌ترين سرورهاي هاستينگ در آمريکا مستقر است به همين دليل ديگر سرورها قدرت کمي براي رقابت با سرورهاي آمريکايي دارند. ديزاين همان طراحي قالب سايت است که توسط يک متخصص برنامه‌نويس نوشته مي‌شود و فعلا به بحث ما ارتباط چنداني پيدا نمي‌کند.

پيشينه قطع سايتهاي ايراني
14 ژانويه 2004 مطابق 25 دي ماه 1383، در ساعت 11 به وقت آمريکا، ايميلي از طرف شرکت The planet به ايسنا ارسال شد که در آن اعلام شده بود به دليل شرايط وقوانين موجود، اين خبرگزاري بايد طي 48 ساعت آينده سرور The planet را ترک کند، در ايميل تصريح شده بود که اين ايميل برگشت‌ناپذير بوده و قابل مذاکره نيست. ايسنا 7 ايميل به The planet ارسال کرده و خواستار اعلام دليل اين برخورد شد. اما هيچ جوابي دريافت نکرد و در نهايت سايت ايسنا پس از 53 ساعت ترمينيت شد. البته ايسنا به دليل پيش‌بيني چنين امري، قبلا سرور ديگري از شرکت Hostway اجاره کرده بود که بلافاصله به آن منتقل شد، شرکتي که بخت بر قضا، آن هم آمريکايي بوده و ديتاسنتر آن در شهر شيکاگو قرار داشت،
در اول آذر 1384، موج جديدي از تحريم‌هاي اينترنتي عليه سايتهاي ايراني به راه افتاد، اين بار علاوه بر آمريکايي‌ها، کانادايي‌ها هم وارد عمل شده بودند، بر اثر اين اقدام، سرورهاي يک ميزبان ايراني به نام قاصدک مسدود شد که به اين خاطر 4 هزار سايت ايراني از دسترس خارج شدند از جمله خبرگزاري موج و سايت بورس. اين بار مسدودکنندگان حتي اجازه بک‌آپ‌گيري هم به سايتها نداده بودند بنابراين بسياري از سايتهاي ايراني مي‌بايستي فعاليت خود را از صفر شروع مي‌کردند.

اين محدودسازي در سال 84 فقط شامل هاستينگ سايتها نبود، جلوگيري از دسترسي به سايتها و نرم‌افزارهاي اينترنتي توسط کاربران ايراني که با IP ايراني آنها را درخواست مي‌کنند و اجازه ندادن به خريد و فروش اينترنتي موارد جديدي بود که دامن کاربران ايراني را نيز گرفت، به اينها اضافه کنيد سرعت پايين دسترسي به اينترنت در ايران و فيلترينگ نابسامان سايتها و فقدان ديتاسنتر ملي، به قول دکتر علي‌اکبر جلالي با اين وضعيت آيا براي کاربر ايراني، کار به جز چت کردن قابل انجام است؟
شرکت CIHOST سرويس‌دهنده فضاي اينترنتي در آمريکا نيز بدون هيچ‌گونه هشدار و يا ارائه دليلي سرورهاي ايراني خود را در 3 ماه گذشته مسدود کرده است. گفته مي‌شود ميزباني سايت يکي از شخصيت‌هاي سياسي ايران دليل اين امر بوده است.

چرا آمريکا؟
با اينکه شرکتهاي ايراني مي‌دانند که ممکن است هر لحظه سرورهاي آمريکا سايتها را مسدود کنند اما به دليل ارزان بودن وسرعت بالا اين ريسک را مي‌پذيرند، يک سرور آمريکايي با مشخصات ثابت 280 دلار در سال و همان سرور با همان مشخصات در اروپا 600 دلار در سال اجاره دارد، اگرچه چند سالي است که صحبت از انتقال سايتهاي ايراني به سرورهاي کشورهايي همچون استراليا، شرق آسيا، اروپا و حتي روسيه هست، اما بخش خصوصي به دلايل مذکور از اين ايده استقبال نکرده است، به گفته مطلعين IT يکي از شرکتهاي ايراني که سال گذشته سعي کرد چنين روش جايگزيني را در پيش بگيرد ورشکست شد، بنابراين راه چاره در جاي ديگري است.
چه بايد کرد؟
بايد بپذيريم که اينترنت، اصولا يک پديده آمريکايي است، اين را هم بايد بدانيم که گروه نئومحافظه‌کار حاکم بر آمريکا، کنترل بسياري از شرکتها و شبکه‌هاي اينترنتي را در آمريکا در اختيار دارد. شبکه‌هايي نظير Co-Location، Hostway، The planet، every one، Rackpspace تنها راه براي فرار از زير سلطه سرورهاي آمريکا، هاستينگ ملي درايران است. براي راه‌اندازي هاستينگ ملي، دولت بايد يک برنامه ملي داشته باشد و براي آن بودجه ملي در نظر بگيرد، اتکا به بخش خصوصي به دليل «به صرفه نبودن» امکان‌پذير نيست. ايجاد مراکز ديتاسنتر IDC، Internet Data center اولين گام است، بعد از آن بايد با استفاده از لينکهاي پرقدرت ماهواره‌اي و يا با تکيه بر شبکه فيبر نوري و توسعه آن، بيشترين سطح دسترسي به اينترنت را ايجاد کرد. 3 شرکتي که مجوز IDC دريافت کرده‌اند تاکنون موفق نبوده‌اند، وزير هم به آنها انتقاد کرده پس وقت آستين بالا زدن است هيچ پروژه‌اي براي کشور در زمينه ICT از هاستينگ ملي واجب‌تر نيست.